ການພັດທະນາວຽກງານການສຶກສາຂັ້ນພື້ນຖານ ໂດຍສະເພາະແມ່ນການສຶກສາຊັ້ນປະຖົມ ຖືເປັນເສົາຄ້ຳອັນສຳຄັນໃນການສ້າງ ແລະ ພັດທະນາຊັບພະຍາກອນມະນຸດ ເພື່ອຮັບໃຊ້ຊາດໃນອະນາຄົດ. ພາຍໃຕ້ແນວທາງນະໂຍບາຍພັດທະນາການສຶກສາຂອງ ພັກ ແລະ ລັດຖະບານ ໃນໄລຍະໃໝ່, ການສ້າງໂຮງຮຽນໃຫ້ກາຍເປັນ “ໂຮງຮຽນຕົວແບບ” ທີ່ສາມາດເພິ່ງຕົນເອງ, ກຸ້ມຕົນເອງ ແລະ ມີການບໍລິຫານທີ່ເຂັ້ມແຂງ ຖືເປັນເປົ້າໝາຍຍຸດທະສາດທີ່ສຳຄັນ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃນເຂດຊົນນະບົດຫ່າງໄກສອກຫຼີກ ແລະ ເຂດພູດອຍ, ການເຂົ້າເຖິງການສຶກສາທີ່ມີຄຸນນະພາບ ແລະ ການບໍລິຫານໂຮງຮຽນໃຫ້ມີປະສິດທິພາບ ສ່ວນຫຼາຍມັກຈະພົບກັບອຸປະສັກນານາປະການ ບໍ່ວ່າຈະເປັນດ້ານງົບປະມານ, ພື້ນຖານໂຄງລ່າງ ຫຼື ການຂາດແຄນບຸກຄະລາກອນຄູ. ທ່າມກາງສິ່ງທ້າທາຍເຫຼົ່ານັ້ນ, ໂຮງຮຽນປະຖົມສົມບູນລ້ອງລານ, ເມືອງຄຳ, ແຂວງຊຽງຂວາງ ໄດ້ກາຍເປັນແສງສະຫວ່າງເໝືອນດັ່ງດອກໄຟເຍືອງທາງ ແລະ ເປັນບົດຮຽນອັນລ້ຳຄ່າ ໃຫ້ແກ່ໂຮງຮຽນແຫ່ງອື່ນໆໃນຂອບເຂດທົ່ວປະເທດ. ໂຮງຮຽນແຫ່ງນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນສະຖານທີ່ສຶກສາຮ່ຳຮຽນຂອງເດັກເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ມັນແມ່ນໝາກຜົນທີ່ເກີດຈາກການປະສານສົມທົບຢ່າງກົມກຽວ ລະຫວ່າງ ວິໄສທັດການບໍລິຫານທີ່ມີປະສິດທິພາບຂອງຄະນະອຳນວຍການ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບອັນສູງສົ່ງຂອງຄູ ແລະ ພະລັງແຫ່ງຄວາມສາມັກຄີອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຊຸມຊົນ ແລະ ຄະນະພັດທະນາການສຶກສາຂັ້ນບ້ານ (ຄພສບ). ສະນັ້ນ, ມື້ນີ້ ຈະພາທ່ານໄປເຈາະເລິກເຖິງປັດໄຈທີ່ນຳໄປສູ່ຄວາມສຳເລັດ, ໂຄງສ້າງການບໍລິຫານແບບມີສ່ວນຮ່ວມ ແລະ ບົດຮຽນຕົວຈິງທີ່ເຮັດໃຫ້ໂຮງຮຽນປະຖົມສົມບູນລ້ອງລານ ກາຍເປັນໂຮງຮຽນຕົວແບບດີເດັ່ນລະດັບທ້ອງຖິ່ນ […]
