ເມື່ອລົມເຢັນຕົ້ນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ ແລະ ກິ່ນຫອມຂອງຝົນທ້າຍລະດູເລີ່ມຈາງຫາຍ, ສຽງກະແລັ່ງໂຮງຮຽນໃນທົ່ວປະເທດກໍກຽມຈະດັງກ້ອງກັງວານຂຶ້ນອີກຄັ້ງ. ວັນທີ 1 ເດືອນກັນຍາ 2026 ນີ້ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ເປັນມື້ເລີ່ມຕົ້ນຂອງປະຕິທິນການຮຽນໃໝ່ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ມັນແມ່ນ “ວັນໄຂສົກຮຽນໃໝ່ເອກະພາບທົ່ວປະເທດ” ຂອງສາຍສາມັນສຶກສາ ເຊິ່ງເປັນວັນທີ່ມີຄວາມໝາຍສຳຄັນທີ່ສຸດຕໍ່ກັບການສ້າງຊັບພະຍາກອນມະນຸດຂອງຊາດ.

ທ່າມກາງການເໜັງຕີງຂອງການຂະຫຍາຍຕົວທາງດ້ານເສດຖະກິດ-ສັງຄົມໃນປັດຈຸບັນ, ບັນຫາການປະຮຽນ ຂອງນັກຮຽນ ຍັງຄົງເປັນຮອຍແຜເຢັນທີ່ທ້າທາຍຕໍ່ລະບົບການສຶກສາ ແລະ ສັງຄົມລາວເຮົາ. ການທີ່ເດັກນ້ອຍຄົນໜຶ່ງຕ້ອງຫຼຸດອອກຈາກຮົ້ວໂຮງຮຽນ ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນການສູນເສຍໂອກາດສ່ວນບຸກຄົນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນການສູນເສຍຕົ້ນທຶນທາງປັນຍາອັນມະຫາສານຂອງປະເທດຊາດ. ດັ່ງນັ້ນ, ການພາລູກຫຼານກັບຄືນສູ່ໂຮງຮຽນໃນວັນທີ 1 ກັນຍານີ້ ຈຶ່ງເປັນພັນທະ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບຮ່ວມກັນຂອງທຸກຄົນໃນສັງຄົມ.

ທັງນີ້, ການໃຫ້ເດັກນ້ອຍໄດ້ຮັບການສຶກສາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ຄົບຖ້ວນ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການໃຫ້ເຂົາເຈົ້າສາມາດ “ອ່ານອອກ ຂຽນໄດ້ ແລະ ຄິດໄລ່ເລກເປັນ” ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ແມ່ນການສ້າງຮາກຖານຊີວິດໃນ 4 ດ້ານສຳຄັນ ດັ່ງນີ້:

1. ການສ້າງພື້ນຖານຄວາມຮູ້ ແລະ ທັກສະແຫ່ງອະນາຄົດ: ໂຮງຮຽນເປັນບ່ອນປູກຝັງທັກສະການຄິດວິເຄາະ, ການແກ້ໄຂບັນຫາ, ການນຳໃຊ້ເຕັກໂນໂລຊີ ແລະ ພາສາຕ່າງປະເທດ ເຊິ່ງເປັນເຄື່ອງມືສຳຄັນໃນການດຳລົງຊີວິດໃນຍຸກດິຈິຕອນ.

2. ການພັດທະນາທາງດ້ານອາລົມ ແລະ ການເຂົ້າສັງຄົມ: ການມາໂຮງຮຽນເຮັດໃຫ້ເດັກໄດ້ຮຽນຮູ້ການຢູ່ຮ່ວມກັນໃນສັງຄົມ, ການເຮັດວຽກເປັນທີມ, ຄວາມມີລະບຽບວິໄນ, ການເຄົາລົບຄວາມແຕກຕ່າງ ແລະ ການສ້າງມິດຕະພາບ ເຊິ່ງບໍ່ສາມາດຫາໄດ້ຈາກການຢູ່ເຮືອນຢ່າງດຽວ.

3. ການສົ່ງເສີມສຸຂະພາບກາຍ ແລະ ສຸຂະພາບຈິດ ຜ່ານກິດຈະກຳກິລາ: ຂະແໜງການສຶກສາ ແລະ ກິລາ ໄດ້ຈັດໃຫ້ມີວິຊາພະລະສຶກສາ ແລະ ກິດຈະກຳນອກຫຼັກສູດ ຕາມ 3 ລັກສະນະ ແລະ 5 ຫຼັກມູນການສຶກສາແຫ່ງຊາດ ເພື່ອໃຫ້ເດັກໄດ້ອອກກຳລັງກາຍ, ມີສຸຂະພາບຮ່າງກາຍທີ່ແຂງແຮງ, ຫຼຸດຜ່ອນຄວາມຕຶກຄຽດ ແລະ ຝຶກຝົນຈິດໃຈໃຫ້ຮູ້ຈັກໄດ້ ຮູ້ຈັກເສຍ ແລະ ຮູ້ໃຫ້ອະໄພເຊິ່ງກັນ ແລະ ກັນ.

4. ການເປີດປະຕູສູ່ໂອກາດ ແລະ ການຍົກລະດັບຄຸນນະພາບຊີວິດ: ການສຶກສາແມ່ນ “ກຸນແຈ” ດຽວທີ່ສາມາດປ່ຽນແປງໂຊກຊະຕາກໍາຂອງຄອບຄົວ. ເດັກທີ່ໄດ້ຮຽນຈົບຊັ້ນສູງ ມີໂອກາດໄດ້ຮັບການເຮັດວຽກທີ່ມີລາຍໄດ້ດີ, ຄວາມໝັ້ນຄົງໃນຊີວິດ ແລະ ຄວາມສາມາດໃນການລ້ຽງດູຄອບຄົວໃນອະນາຄົດ.

ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເພື່ອກ້າວຂ້າມສິ່ງທ້າທາຍດ້ານການປະລະການຮຽນ, ບັນຫາຜູ້ບໍລິຫານການສຶກສາ, ວິທະຍາສາດ ແລະ ກິລາ ນັບແຕ່ສູນກາງລົງຮອດທ້ອງຖິ່ນ ຕ່າງກໍໄດ້ຮຽກຮ້ອງເຖິງພໍ່ແມ່ຜູ້ປົກຄອງ ແລະ ອຳນາດການປົກຄອງທ້ອງຖິ່ນ ກໍຄືຄະນະພັດທະນາການສຶກສາຂັ້ນບ້ານ ໃຫ້ຫັນປ່ຽນທັດສະນະຄະຕິ ຢ່າເບິ່ງວ່າການໃຫ້ລູກໄປຮຽນແມ່ນ “ພາລະ” ຫຼື “ການສູນເສຍແຮງງານໃນຄອບຄົວ”, ແຕ່ໃຫ້ເບິ່ງວ່າແມ່ນ “ການລົງທຶນທີ່ມີຜົນຕອບແທນສູງສຸດ” ເພື່ອອະນາຄົດຂອງລູກ; ຕິດຕາມ ແລະ ເປີດໃຈສື່ສານ ເມື່ອລູກຫຼານມີບັນຫາດ້ານການຮຽນ ຫຼື ຂໍ້ຍຸ້ງຍາກດ້ານເສດຖະກິດ, ຂໍໃຫ້ຜູ້ປົກຄອງເຂົ້າຫາຄູ-ອາຈານ ແລະ ອຳນວຍການໂຮງຮຽນທັນທີ ເພື່ອຊອກຫາວິທີຊ່ວຍເຫຼືອຮ່ວມກັນ ເຊັ່ນ: ການສະໜັບສະໜູນທຶນການສຶກສາ ຫຼື ການສອນເພີ່ມຜູ້ທີ່ມີຜົນການຮຽນອ່ອນ; ສ້າງສະພາບແວດລ້ອມທີ່ອົບອຸ່ນ ເຮືອນ ແລະ ໂຮງຮຽນ ຕ້ອງເປັນບ່ອນທີ່ເດັກນ້ອຍ ມີຄວາມປອດໄພ ແລະ ຢາກໄປຮຽນທຸກໆມື້.

ສັງລວມແລ້ວ ການສຶກສາ ບໍ່ແມ່ນວຽກຂອງຄູ-ອາຈານ ຫຼື ກະຊວງສຶກສາທິການ ແລະ ກິລາ ພຽງຢ່າງດຽວ, ແຕ່ແມ່ນ “ພັນທະຂອງທຸກຄົນໃນສັງຄົມ” ທີ່ພວກເຮົາທຸກຄົນຕ້ອງຮ່ວມກັນຮັກຫອມ. ການຫຼຸດຜ່ອນອັດຕາການປະຮຽນ ເລີ່ມຕົ້ນຈາກຄວາມເອົາໃຈໃສ່ຂອງພໍ່ແມ່ຜູ້ປົກຄອງ.

ໃນວັນທີ 1 ເດືອນກັນຍາ 2026 ນີ້, ຂໍໃຫ້ທຸກຄອບຄົວໃນຂອບເຂດທົ່ວປະເທດ ຈົ່ງພ້ອມພຽງກັນພາລູກ, ພາຫຼານ ຜູ້ທີ່ມີເກນອາຍຸຮຽນ ໄປລົງທະບຽນ ແລະ ເຂົ້າຮຽນຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ມາຮ່ວມກັນເຮັດໃຫ້ມື້ໄຂສົກຮຽນໃໝ່ນີ້ ເປັນມື້ແຫ່ງຄວາມຫວັງ, ຄວາມຊື່ນຊົມ ແລະ ເປັນບາດກ້າວທຳອິດທີ່ໝັ້ນຄົງ ສູ່ອະນາຄົດອັນສົດໃສຂອງເຍົາວະຊົນ ແລະ ປະເທດຊາດເຮົາ!

“ໃຫ້ການສຶກສາ ນຳທາງອະນາຄົດລູກຫຼານ, 1 ກັນຍາ ພາລູກໄປໂຮງຮຽນ!”

ໂດຍ: ຄະນະບັນນາທິການຂ່າວສຶກສາ, ວິທະຍາສາດ ແລະ ກິລາ